Een retourtje Minsk – Een beladen hoogtepunt van het jaar

Weinig blogs dit jaar, terwijl er wel een overdaad aan mooie momenten was… Jawel, over onze bruiloft in maart hebben we geschreven, zelfs memorerend over onze huwelijksreis, maar toen moest het nog april worden…

Ach, over onze ontspannen vakantie aan de Poolse kust zouden we leuke plaatjes kunnen sturen, we hebben genoten van zee, strand, ontspanning, lange wandelingen, etc. Maar over dat soort dingen is het moeilijk origineel te zijn.

Belangrijker was intensief familiecontact dit jaar. Niet alleen met een traditioneel familieweekend in Nederland in juni of met bezoek van Reinier z’n ouders aan Polen voor Tatiana haar verjaardag in september, of het bezoek aan Reinier’s opeens ernstig zieke vader in december… Nee, een beladen hoogtepunt van dit jaar was 10 dagen naar Minsk. Voor het eerst feitelijk contact met Tatiana d’r vader en zus, kennis maken met allerlei kennissen en vrienden, onderdompelen in de Belarussische maatschappij – zo dicht en tegelijk zo ver bij de Poolse vandaan – en dat alles omdat Lukaszenko sinds enige tijd geen paspoorten meer afgeeft buiten het eigen land… Dus voor een paspoort dat volgend jaar zou verlopen, waar toch een nieuwe achternaam in moest werd het: een retourtje Minsk!

We waren blij het deze zomer samen te kunnen doen. Want er zijn redenen waarom Tatiana begin 2023 het land uit moest, en als we daarmee geconfronteerd zouden worden, dan toch echt liever samen. En dan komt een Nederlands paspoort wellicht van pas.

Een volledig reisverslag gaat het niet worden – ook omdat ik mezelf een vorm van lichte censuur opleg – maar diverse indrukken en hoogtepunten wil ik jullie zeker niet onthouden:

• Zin in een echte grenservaring? Probeer Terespol-Brest eens! 😊Elke EU-burger mag zonder visum tot 10 dagen het land binnen, maar dat gaat dus niet zomaar. Van hot naar her, vooral veel wachten, nog meer controles, inclusief van je portemonnee, en als je dan denkt na 8 uur eindelijk zover te zijn, mag je achteraan aansluiten in een rij van 2 uur voor de röntgentunnel waar je auto doormag…

• En als je dan om 3 uur ’s nachts Brest inrijd, zie je opeens een hele moderne stad, met strakke wegen, alleen… alle, maar dan ook echt alle auto’s hebben Belarussische kentekens. In tien dagen Belarus hebben we letterlijk naast onze eigen Volkswagen twee (!) auto’s met een EU-vlaggetje gezien… Je bent dus echt in een andere wereld beland!

• Ik had altijd begrepen dat Polen van alle Europese landen het meest heeft geleden in de Tweede Wereldoorlog, met 20% van de bevolking die was omgekomen, en Warschau dat volledig was verwoest. Belarus was toen geen onafhankelijk land, maar dat percentage lag daar op zo’n 27%… En in Minsk hebben ze geeneens de moeite genomen om ook maar iets terug te brengen naar de oorspronkelijke staat. Geen prachtige oude stad zoals in Warschau of Poznan, nee, Minsk is een stad met brede avenues in een typische Sovjetstijl. Apart, maar wel heel netjes bijgehouden!

• We hebben een paar overheidsgebouwen aangedaan… Dat waren aparte ervaringen. En daar houden we het even bij. Maar, Tatiana heeft haar nieuwe paspoort gekregen! Halleluja!

Het contact met Tatiana d’r vader en zus was bijzonder – we waren blij en dankbaar dit samen te kunnen doen!

Samen de dienst meemaken en samen de boodschap mogen brengen in de kerk waar Tatiana 30 jaar een leidende functie heeft gehad was ontroerend.

Samen een aanvullende receptie organiseren in een van de andere kerkgebouwen net buiten de stad voor naaste vrienden die geen visum konden krijgen voor onze bruiloft in maart, waarbij deze vrienden meer voorbede voor ons deden dan wij ooit voor hen konden doen… Ongelooflijk!

En samen genieten van een verrassing van Tatiana… Het Zwanenmeer bekijken in het Nationaal Theater van Minsk! Nee, qua ballet hebben ze het in Oost-Europa toch allemaal wat beter begrepen. Wow!

Tsja, en dat je vervolgens in veel situaties toch op je woorden moet letten…. Dat maakt de ervaring heel dubbel. Blij met alles en iedereen die we hebben gezien, maar uiterst dankbaar toen we na 8 uur uitputtingsslag weer aan de andere kant van de grens kwamen, nu via Litouwen – waar BY-kentekens de grens niet over mogen – waar we voor kozen, toen we begrepen dat de wachttijd bij Brest langer dan 4 dagen was…

Wat me ooit eind jaren ’80 opviel in Polen – toen een gesloten land met norse bevolking op straat, maar ongelooflijk warm en gastvrij zodra je eenmaal binnen was – zag ik nu opnieuw in Minsk. Wat een schatten van mensen daar – hoe lief, betrokken, hartelijk, gastvrij, en… Dapper! Zo dichtbij, Nederland is immers meer kilometers, maar zo onbereikbaar… Ze hebben m’n hart!