Ontslag nemen en toch hoop houden…

Sinds eind april geen berichten meer op deze site. Zo’n pauze heb ik eerder gehad, en de aanleiding was best dramatisch. Dit keer veel minder dramatisch op persoonlijk vlak – Tatiana en ik zijn nog gelukkiger met elkaar dan we ooit hoopten – maar wat betreft roeping en werk zeker wel “een dingetje”:

Afgelopen maandag, op 22 december, heb ik aan de Raad van Bread of Life m’n ontslagbrief geschreven, effectief per eind maart.

Zoiets gebeurt niet zomaar. En met dat vanaf mei spanningen zich ontwikkelden werd het steeds moeilijker hier blije verhalen te schrijven, waarvan ik wist dat ze op elk moment door de werkelijkheid ingehaald zouden kunnen worden.

In mei leek het nog puur organisatorisch, rond financieel management waar ik de noodzaak van meer controle zag en beperkt werd door de structuur, maar steeds meer werden twee stromen zichtbaar binnen de organisatie, waarbij ik helaas de afgelopen twee, drie maanden heb moeten constateren dat ik, samen met m’n team in Poznań, een andere richting vertegenwoordigde dan de Raad, die uiteindelijk het laatste woord heeft.

En wanneer er een zodanig verschil in inzicht ontstaat over de structuur en groei van de organisatie kunnen consequenties niet uitblijven. Ik schrijf dat met pijn in het hart, en gedeeltelijk ook met onbegrip, aangezien ik m’n visie met hart en ziel onderschrijf…

Maar, ook met dankbaarheid. Richting Tatiana, voor haar ondersteuning, met name sinds ze in juli direct betrokken raakte als werknemer van Bread of Life, en altijd een voorvechter is geweest van betere structuur en groei.

En dankbaarheid richting de Stichting Owoc Obfity in Warschau, met name in de persoon van Krzysztof Pimpicki, diverse consultants en de 5 andere leiders van NGO’s met wie we samen een intensief mentoringtraject in zijn gegaan voor groei van de organisatie. Hun inzicht en ondersteuning hebben ook versnellend gewerkt.

De komende drie maanden worden een uitdaging. Niet alleen om overdracht van m’n leidende rol binnen Bread of Life zo mogelijk pijnloos te laten verlopen, maar ook om te ontdekken welk plan God met ons heeft. Liggen er nieuwe uitdagingen binnen Evangelisch Polen, waar ik al jaren met grote voldoening een rol vervul, of liggen er heel andere mogelijkheden via het netwerk dat ik de afgelopen jaren heb mogen opbouwen? En hoe gaan Tatiana en ik dat samen doen, met allebei onze specifieke kwaliteiten?

Jullie voorbede wordt heel erg op prijs gesteld! En… we houden jullie op de hoogte. 😊 De radiostilte is voorbij.